Η Μουσική στην Αρχαιότητα

Η Μουσική στην Αρχαιότητα 
συμπορευόταν με τη Φιλοσοφία, την Αστρονομία και τα Μαθηματικά. 

Τα σχετικά ανασκαφικά ευρήματα είναι απογοητευτικά. 
Οι δημοφιλείς μουσικοί που έπαιρναν μέρος σε μουσικούς αγώνες 
ήταν πρόσωπα περιωπής και χρέωναν τους μαθητές τους με υψηλά δίδακτρα. 
Αντίθετα οι άσημοι ή οι πλανόδιοι μουσικοί αμείβονταν πενιχρά, 
ενώ ιδιαίτερα κακοχαρακτηρισμένη ήταν η τάξη των αυλητών που έπαιζαν στις κηδείες. 

Για τη μουσική ορολογία αντλούμε πληροφορίες από σχολιαστές και λεξικογράφους. 
Επιφανέστερος Έλληνας μουσικός θεωρείται ο Αριστόξενος ο Ταραντίνος (4ος αι. π.Χ.), 
ο οποίος υπήρξε και μαθητής του Αριστοτέλη. 
Στην πραγματεία του Περί Αρμονικής 
ανασκευάζει τους μαθηματικούς υπολογισμούς των Πυθαγορείων 
και διατυπώνει για πρώτη φορά μια συγκροτημένη θεωρία της Ρυθμικής. 
Λέγεται ότι συνέγραψε 453 δοκίμια και βιβλία 
για την μουσική, την φιλοσοφία, την ιστορία και την εκπαίδευση. 
Δυστυχώς το σύνολο του έργου του έχει χαθεί, 
αν και κάποια αποσπάσματα του έχουν διασωθεί 
σε έργα του Πλουτάρχου, του Αθήναιου, του Διογένη Λαέρτιου και άλλων. 

Τους θεωρητικούς της κλασικής εποχής δεν τους απασχολούσε η γραφή της μουσικής. 
Οι μαθητές μάθαιναν με το αυτί και τη μνήμη. 
Ωστόσο, οι όψιμες πηγές συμβαδίζουν με τις πληροφορίες για τον Πίνδαρο 
που έστελνε στα ξένα το κείμενο και τη μουσική των ποιημάτων του 
και για τους επαγγελματίες μελογράφους της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας τον 3ο αιώνα π.Χ. 
Το βέβαιο είναι ότι οι Έλληνες από τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. 
χρησιμοποιούν δύο συστήματα μουσικής γραφής, 
το πρώτο είναι μια σειρά από σύμβολα που προέρχονται από το ιωνικό αλφάβητο, 
ενώ το άλλο αποτελείται από συλλαβές 
και το βλέπουμε στο επίνητρο (πήλινο σκεύος που χρησιμοποιούσαν οι γυναίκες για το ξάσιμο του μαλλιού, 
τοποθετώντας το επάνω στο γόνατό τους) τού Μουσείου τής Ελευσίνας. 
Ωστόσο, τα περισσότερα μουσικά κείμενα που επέζησαν ήταν γραμμένα με δύο άλλα συστήματα, 
το οργανικό και το φωνητικό, που ''ξαναζωντανεύουν'' 
με ένα διάγραμμα ανάγνωσης που πρόσφερε ο θεωρητικός Αλύπιος. 

 
Αγγείο με Παράσταση Γυναίκας Μουσικού - Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης 
φωτογραφία: Αλεξία Χατζοπούλου 

Γνωστότεροι είναι οι δύο δελφικοί ύμνοι στον Απόλλωνα, 
χαραγμένοι στον νότιο τοίχο του Θησαυρού των Αθηναίων στους Δελφούς (2ος αι. π.Χ.), 
ενώ το πιο ευανάγνωστο τεκμήριο αποτελεί η στήλη του Σεικίλου από τις Τράλλεις της Μικράς Ασίας. 
Ο Σείκιλος έγραψε το τραγούδι του μετά το 200 μ.Χ. σε επιτύμβια κυλινδρική στήλη 
που έχει ύψος 40 εκατοστά και περιέχει στην Κοινή Ελληνική 
ένα επίγραμμα δώδεκα λέξεων και ένα μέλος δεκαεφτά λέξεων μαζί με τη μουσική του. 

Δείτε όλα μας τα Μουσικά Κοσμήματα